خواهم آنگونه بپیچد به  بر و دوش تو دستم

که تو پندار کنی شاخه نیلوفر مستم

شب از شب های پاییزی ست

از آن همدرد و با من مهربان شب های اشک آور

ملول و سخته دل گریان و طولانی

شبی که در گمانم من که آیا بر شبم گرید ، چنین همدرد

و یا بر بامدادم گرید ، از من نیز پنهانی

من این می گویم و دنباله دارد شب

خموش و مهربان با من

به کردار پرستاری سیه پوش پیشاپیش ،‌ دل برکنده از بیمار

نشسته در کنارم ، اشک بارد شب

من این ها گویم و دنباله دارد شب

فصل ِ دلسردی عشق

فصل ِ افتادن ِ برگ

فصل ِ تولد ِ رنگ!

در همان یک قدمی ها

من یخ زده بودم

دلِ من به گرمای دلت خوش بود

و نمی دانست

که دلت سنگ است و خالی از هر عاطفه ای!

و تـــو هم، متولد پاییز

تو هم ســرد!

تو هم بــاد

پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک 

گرفتند آدمی را توی تبریز

به جرم نقض قانون اساسی

و بعض گفتمان های سیاسی

ولی آن مرد دور اندیش، از پیش

قراری را نهاده با زن خویش

که از زندان اگر آمد زمانی

به نام من پیامی یا نشانی

اگر خودکار آبی بود متنش

بدان باشد درست و بی غل و غش

اگر با رنگ قرمز بود خودکار

بدان باشد تمام از روی اجبار

تمامش از فشار بازجویی ست

سراپایش دروغ و یاوه گویی ست

گذشت و روزی آمد نامه از مرد

گرفت آن نامه را بانوی پر درد

گشود و دید با هالو مآبی

نوشته شوهرش با خط آبی:

عزیزم، عشق من ، حالت چطور است؟

بگو بی بنده احوالت چطور است؟

اگر از ما بپرسی، خوب بشنو

ملالی نیست غیر از دوری تو

من این جا راحتم،  کیفور کیفور

بساط عیش و عشرت جور وا جور

در این جا سینما و باشگاه است

غذا، آجیل، میوه رو به راه است

کتک با چوب یا شلاق  و باطوم

تماما شایعاتی هست موهوم

هر آن کس گوید این جا چوب دار است

بدان این هم دروغی شاخدار است

در این جا استرس جایی ندارد

درفش و داغ معنایی ندارد

کجا تفتیش های اعتقادی ست؟

کجا سلول های انفرادی ست؟

همه این جا رفیق و دوست هستیم

چو گردو داخل یک پوست هستیم

در این جا بازجو اصلا نداریم

شکنجه ، اعتراف، عمرا نداریم

به جای آن اتاق فکر داریم

روش های بدیع و بکر داریم

عزیزم، حال من خوب است این جا

گذشت عمر، مطلوب است این جا

کسی را هیچ کاری با کسی نیست

نشانی از غم و دلواپسی نیست

همه چیزش تمامن بیست این جا

فقط خود کار قرمز نیست این جا

 آن را که جفا جوست نمی باید خواست

از دوست به جز دوست نمی باید خواست

ای ماه قشنگ
 

آن چه در ما جاری است، این همه فاصله نیست !

چشمه گرم وصال است و عبور . . .

زندگی . . . می گذرد، تند و آسان و سبک . . .

عاشق هم باشیم، عاشق بودن هم،

عاشق ماندن هم،عاشق شادی و هر غصه هم . .. .

روز نو، هر روز است ،

فکر را ، نو بکنیم . . .

خانه ی دوست کجاست؟

چه کسی می پرسید

خانه ی دوست زمانی به پس کوچه ی تنهایی بود

با دری باز، و یک پنجره ی رو به خدا

باغچه ای داشت پر از اطلسی همدردی

بوی عطر دل پاک، همه جا حس می شد

تک درخت ته باغ، پُر ز برگ دلِ خوش

که به آهنگ نسیم سحری می رقصید

ولی امروز دگر خانه تهی ست

قفل نفرت بدرش بسته کسی

در پس پنجره اش پرده ی رخوت پیداست

بوی حسرت ز در و پیکر خانه جاری ست

خانه متروک شده از نم بیرحمی ها

تک درخت ته باغ، شده مسموم ز هوای نفرت

... دیر زمانیست که در این خانه کسی

ننهادست قدم با دل باز

خانه دوست کجاست؟

سنگم
سنگ سنگ
بی کم و کاست
و چنان در آغوش فشرده ام خود را
 که رهایی را
 گریزی جز شکافتن نیست
سنگ سنگ
با این همه ای رود سبز تابستانی
از فرازم بگذر
ساقه های سست آبزی
و خزه های بلند را
بگریزان از من
 و درنگ قزل آلا را
بر گرده هایم جاودانی کن
 بر سنگم زندگی
 خیس و سرایان می گذرد
و زندگیم
گوهری است غریب
یکی شده با ذرات جهان
 چنانکه یکی شده ام با جهان در او
 خشک و خاموشم مپندار
 پر آواز و خیس و خاموشم
 خاموش نه
 مدهوشم
 ای رود سبزم
از کناره هایم بگذر
منقار سخت بارانیت را
بر جداره های جان کیهانیم
پیاپی فرود آر
 همین فردا خواهی دید
که خواهم ترکید
 و زیباترین شقایق جهان را
ارزانی چشمانت خواهم کرد

ما بدهکاریم

 به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند

 معذرت می خواهم چندم مرداد است ؟

 و نگفتیم

 چون که مرداد

 گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

 تجلیل زندگانی انسان است

 
لاجرم در این هیاهو گم شدم

زندگی پر بود از فریاد من

قطره قطره اگر چه آب شدیم

 ابر بودیم و آفتاب شدیم

 ساخت ما را همو که می پنداشت

به یکی جرعه اش خراب شدیم

هی مترسک کلاه را بردار

ما کلاغان دگر عقاب شدیم

ما از آن سودن و نیاسودن

سنگ زیرین آسیاب شدیم

گوش کن ما خروش و خشم تو را

 همچنان کوه بازتاب شدیم

اینک این تو که چهره می پوشی

اینک این ما که بی نقاب شدیم

 ما که ای زندگی به خاموشی

هر سوال تو را جواب شدیم

دیگر از جان ما چه می خواهی ؟

 ما که با مرگ بی حساب شدیم

خنده تلخی نهاده بر لب پر نوش

 غم زده چون ماهتاب آخر پاییز

 دوخته برروی من نگاه غم انگیز

من به خیال گذشته بسته دل و هوش

 ماه درخشنده بود و دریا آرام

 ساحل مرداب در خموشی و ابهام

 شب ز طرب می شکفت چون گل رویا

عکس رخ مه در آبگینه دریا

 چون رخ ساقی که واژگون شده در جام

 
 او به بر من نشسته عابد ومعبود

 دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب

چهره او زیر سایه روشن مهتاب

 لذت اندوه بود و مستی غم بود

 سر به سر دوش من نهاده و دل شاد

 زمزمه می کرد و زلفش از نفس باد

بر لب من می گذشت نرم و هوس خیز

هوش مرا می ربود و سمتی می داد

 مست طرب بود و چون شکوفه سیراب

 
 بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب

 
خنده او جلوه امید و صفا بود

 راحت جان بود عشق بود وفا بود

لذت غم می نشست در دل بی تاب

 دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده تلخی نهاده بر لب پر نوش

آه کز آن خنده آشکار شکفتم

بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم

ناله فرو ماند در پس لب خاموش

 غم زده چون ماهتاب آخر پاییز

 دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست

راحت جان نیست عشق نیست وفا نیست

 دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز

می نگرم در خیال و می شنوم باز

 می رود و می دهد به گوش من آواز

بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم

ناگه غروب کدامین ستاره

ژرفای شب را چنین بیش کرده ست ؟

هشدار ای سایه  ره تیره تر شد

 دیگر نه دست و نه دیوار

 دیگر نه دیوار نه دوست

 دیگر به من تکیه کن ، ای من ، ای دوست

امروز روز قشنگي‌ست شتاب كن

جايي براي پرسه زدن انتخاب كن

زيبا بيا به خاطر قلب ضعيف من

امشب تمام مشتريان را جواب كن

بگذارتا خوشي جهان سهم من شود

كاري بكن دوباره مرا انتخاب كن

گفتم كه ميل توست عزيزم به ميل خود

از طرد اين شكسته دلت اجتناب كن

خواهي اگر هواي پريدن كنم عزيز

گاهي مرا به جان عزيزت خطاب كن

دارد دلم هوايي چشم تو مي‌شود

كاري بكن برس، دم آخر شتاب كن

حالا كه راهي سفري مهربان من

روي دل شكسته من هم حساب كن

مجتبي رمضاني

          عمريست غريب و آسمان دلگير است

                                            افسوس براي دل سپردن دير است

        هر بار بهانه اي گرفتيم و گذشت

                                        عيب از من و توست

                                                               عشق بي تقصير است

                                                  صد جام اگر آرند یک بار کنند مستی

                یک بار نگاه  تو صد بار کند مستم . . .

 دل پر ريخته ام وحشت كرد .

 وقتي آواز درختان تبر خورده باغ در فضا مي پيچد

 از تو مي پرسيدم :

 به كجا بايد رفت ؟

 غمم از وحشت پوسيدن نيست

 غم من غربت تنهائي هاست

 برگ بيد است كه با زمزمه جاري باد

 تن به وارستن از ورطه هستي مي داد

 يك نفر دارد فرياد زنان مي گويد:

  در قفس طوطي مرد

                        و زبان سرخش

 سر سبزش را بر باد سپرد                               

 ...

من كه روزي فريادم بي تشويش

 مي توانست جهاني را آتش بزند

 در شب گيسوي تو

گم شد از وحشت خويش

                                                                                                      (( حمید مصدق))

                                                               وحشت از غصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست

            ترس بیهوده نداریم ، صحبت از خاطره هاست

                                                       صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست

         کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست

                                                  گله از دست کسی نیست

                                                  مقصر دل دیوانه ی ماست

                    در تو غرور از توان من فزونتر

                                                        در من نيازي مي كشد پيوسته فرياد

              در تو گريزي مي گشايد هر زمان پر

                                                           اي كاش در خاطر گل مهرت نمي رست

       اي كاش در من آرزويت جان نمي يافت

                                                        اي كاش دست روز و شب با تار و پودش

          از هر فريبي رشته عمرم نمي بافت

                                                    انديشه روز و شبم پيوسته اين است

      ((‌من بر تو بستم دل ؟

                      دريغ از دل كه بستم

                               افسوس بر من، گوهر خود را فشاندم

                                                           در پاي بت هائي كه بايد مي شكستم ))

                 اينك دريغا آرزوي نقش بر آب

                                          اينك نهال عاشقي بي برگ و بي بر

                        در من،

                                   غم بيهودگي ها مي زند موج

                       در تو،

                                          غروري از توان من فزونتر

 عبور باید کرد تا جای قدم هایت برجاست 

 عبور باید کرد تا خدا اینجاست

  عبور باید کرد از مقابل این لبخندهای فرو خورده

  از میان این منظره های چروک خورده

 از اجتماع این همه قلب های ترک خورده 

 باید وا گذاشت و رها کرد

این عشق های خط خطی را 

این ثانیه های پاپتی را

 باید عبور کرد از امواج بی کسی

 باید عبور کرد                                                

 عبور باید کرد تــا بهار

 تـا سرسبزی چنار

 تا بوی خوش یار

 باید ترک کرد همه ی آسودگی ها ی پوشالی را 

 تمام دلخوشی های تکراری را

 این همیشه عاشقانه های سفالی را 

 عبور باید کرد تا نـور

  تا هـور 

تا لمس بی واسطه ی حضور

                                                         دلم از گرمی رفتار خودم جا خورده

 هرم ِگرم نفسم یخ زده است از بس كه،

 شانه ام خورده بر این مردمِ سرما خورده

                                                          می روم گریه كنم غربـت پر ابرم را

                                                       در دل سنگیِ خود، این دل تیپا خورده

  و غرور شب این شهر نخواهد فهمید،

  تا ابد قرعـه به نام شب یلدا خورده

                                                              بر تهی دستی بی حد و حسابم بنگر

                                                             دست كوتاه من از دست تو منها خورده

                                    خورشید چراغکی ز رخسار علی است

                                   مه نقطه ی کوچکی ز پرگار علی است

                                         هرکسی که فرستد به محمد صلوات

                                                       همسایه دیوار به دیوار علی است

- قلم در دستهاي مرتعشش

باري عصاي حضرت موساست .

 مي گفت:

 (( اگر رها كنمش اژدها شود

  ماران و مورهاي

 اين ساحران رانده وامانده را فرو بلعد ))

 مي گفت:

 (( وز هيبت قلم

فرعون اگر به تخت نلرزد

ديگر جهان ما به چه ارزد ؟

بر كرسي قضا و قدر

 قاضي بنشسته با شكوه خدايان تند خو

تمثيل روزگار قيامت

انگشت اتهام گرفته به سوي او:

 (( برخيز!

 از اتهام خود اينك دفاع كن

 اين آخرين دفاع

پيش از دفاع زندگيت را وداع كن !

مي گفت :

(( امان دهيد

 تا آخرين سپيده

تا آخرين طلوع زندگيم را

 نظاره گر شوم ))

پيش از سپيده دم كه فلق در حجاب بود

 بر گرد گردنش اثري از طناب بود

 و چشمهاي بسته او غرق آب بود .

حمید مصدق

در پاي چوب دار

هنگام احتضار

از صد گره، گرهي نيز وا نشد

موسي نبود او

در دستهاي او قلمش اژدها نشد

این شعر را برای تو می نویسم

 که مثل گل

 لا به لای موهایت بگذاری

 تا یادت نرود                                                              

 که از دیروز تنهاترم  

        (( محمد تقی صابر جنتی ))

                                                                               در اولین بارش زمستانی

                                                      از ذهن پاک کرده است

                                                           خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم

                                                خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودی

        دل تا ز صبا شنید افسانه دوست 

                                         از سینه هوا گرفت زی خانه دوست

                 تا شمع بلندش به افق روشن شد  

                                                      جان پر نکشید جز به پروانه دوست

        زان خانه که خون عاشقان می ریزد 

                                                   رفتیم برادران به کاشانه دوست

    اندوه نهفته از نگاه دشمن 

                       گفتیم که سر نهیم بر شانه دوست

        زنجیر میاورید و تهمت مزنید     

                             بس باد بگویید که : دیوانه دوست

       پیمانه همان بود که با دوست زدیم                 

                                           پیمان نشکستیم ز پیمانه دوست

    مرغی که هزار دام دشمن بدرید          

                        بنگر که چه دل خوش است با دانه دوست

    ما قصه نبردیم به پایان و شب است            

                                 با باده سحر کن تو به افسانه دوست

                                                                       کاش چون پاییز بودم ...

                                                                       کاش چون پاییز بودم

                                                          کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

                                                              برگ های آرزوهایم یکایک زرد میشد

                                                                        آفتاب دیدگانم سرد میشد

                                                                    آسمان سینه ام پر درد می شد

                                                                ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

                                                                        اشک هایم همچو باران

                                                                           دامنم را رنگ می زد

                                                                      وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

                                                                  وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

                                                     شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی

                                                                     در کنار قلب عاشق شعله میزد

                                                                        در شرار آتش دردی نهانی

                                                                                  نغمه من ...

                                                                     همچو آوای نسیم پر شکسته

                                                                 عطر غم می ریخت بر دل های خسته

                                                                                 پیش رویم . . .

                                                                      چهره تلخ زمستانی جوانی

                                                                                   پشت سر

                                                                  آشوب تابستان عشقی ناگهانی

                                                                                 سینه ام

                                                                    منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

                                                                        کاش چون پاییز بودم ...

                                                                          کاش چون پایز بودم

                                                         دانی از زنگی چه می خواهم ؟

                                                                     من تو باشم

                                                                      پای تا سر تو

                                                                زندگی گر هزاره باره بود

                                                                         بار دیگر تو

                                                                        بار دیگر تو

هرگز آرزو نکردم

یک ستاره در سرابی آسمان شوم

یا چو روح برگزیدگان       

همنشین خامش فرشتگان شوم

هرگز از زمین جدا نبوده ام

با ستاره آشنا نبوده ام

روی خاک ایستاده ام

با تنم که مثل ساقه ی گیاه

باد و آفتاب و آب را

می مکد که زندگی کند

بارور ز میل

بارور ز درد

روی خاک ایستاده ام

تا ستاره ها ستایشم کنند

تا نسیم ها نوازشم کنند ...

                                              به یاد هم چرا؟ با هم بنوشیم

به خود گاهی نظر کردن حلال است

                                         نترس آیینه من بی سوال است

                بیا آیینه باش نیست چیزی

                                       چرا از نیمه خود می گریزی؟

                             سکوتم را تو خود معنا کن ای دوست

                                برایش پاسخی پیدا کن ای دوست

                                                                      با آن توفان رنگ و رنگ

                                     که بر پا، در دیده می کند

                                                       چو پار سال

                   خاموش                                 خود                                      منم !

                                                    مطلب از این قرار است:

                                          چیزی فسرده است و نمی سوزد امسال

                                                     در سینه ، در تنم !

((شاملو))

                                       بیایید از عشق صحبت کنیم

                                                                       تمام عبادات ما عادت است

                          به بی عادتی کاش عادت کنیم

                                                              پراکندگی حاصل کثرت است

                               بیایید تمرین وحدت کنیم

                                                               وجود تو چون عین ماهیت است

                         چرا باز بحث اصالت کنیم

                                                                     رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

                                     " بیا عاشقی را رعایت کنیم "

       تو آسمانی و من ریشه در زمین دارم

                                                 همیشه فاصله ای هست، داد از این دارم

          قبول کن که گذشته است کار من از شک

           "که سال هاست به تنهایی ام یقین دارم"

                                                                 تو نیز دغدغه ات از دقایقت پیداست

                                                                   مرا ببخش اگر چشم نکته بین دارم !

                        شیخ ما دیریست شب ها با چراغ

                                دیگر از انسان نمی گیرد سراغ

                                      الفتی، تا ما چراغ او شویم

                                                 خانه خانه در سراغ او شویم

                                    کسی برای یک نفس خودش نیست

                                                  مگس به هر کجا، بجز مگس نیست

                                    ولی عقاب درقفس، خودش نیست

                                                تو دست کم، کمی شبیه خود باش

                                    در این جهان که هیچکس خودش نیست

                                                      تمام درد ما همین "  خود ماست "

                                      تمام شد، همین و بس: خودش نیست !

           رنگ سال گذشته را دارد همه لحظه های امسالم

                   سیصد و شصت و پنج حسرت را همچنان می کشم به دنبالم

              "یک نفر از غبار می آید " مژده ی تازه ی تو تکراری است

                                          یک نفر از غبار آمد و زد زخم های همیشه بر بالم

                   راستی با هوای شرجی هم دیدن دوستان تماشایی است

        به غریبی قسم!

                                     نمی دانم چه بگویم، جز این که (( خوشحالم))

                                   خاکستر من دیگر ققنوس نخواهد زاد ؟

                  و آن هلهله پایان یافت، اینگونه ملال انگیز ؟

                            تا نیمه چرا ای دوست ؟  لاجرعه مرا سرکش

                                    من فلسفه ای دارم  :  یا خالی و یا لبریز . . .

                                                   تو فصل پنجم عمر منی

                         و تقویم به شوق توست که تکرار می شود هر سال

                                               بیا عبور کن از این پل تماشایی

                                     ببین چگونه گذر کرده ام ز هرچه محال . . .

                                     دریا صدا می زندم، وقت کار نیست

                                        دیگر مرا به مشغله ای اختیار نیست

                      پر می کشم به جانب هم بغض هر شبم

                         آیئنه ای که هیچ زمانش غبار نیست

                                                      دریا و من چقدر شبیهیم و باز

                                                من سخت بی قرارم و او بی قرار نیست

                     با او چه خوب می شود از حال خویش گفت

                           دریا که از اهالی این روزگار نیست

                                                  امشب ولی هوای جنون موج می زند

                                                دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست

        ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ، ببین

                                    دریا هم اینچنین که منم بردبار ، نیست

                                          ندانستم چرا در قلب خسته

            خدای درد و ناکامی نشسته

                                                      ندانستم چرا در مزرع دل

                  به جای گل گیاه هرزه رسته

                                             ندانستم چرا غم زد شبیه خون

           به شادی های جان بخش خجسته

                                                        ندانستم چرا جلاد عصیان

               به پای لاغرم زنجیر بسته

                                                     ندانستم چرا مردم به نوبت

                     تماشا می کنندم دسته دسته

                                            که در قلبم کسی گفت ای گنه کار

     ز جورت قلب انسانی شکسته . . .

                                             حرف تازه ای به خاطرم نمی رسد

                                            ورنه با تو حرف می زدم

        من هنوز زنده ام

      آفتاب پشت ابر مانده ام

                                                           من در این سکوت

                                                               بارها برایتان

                                                     شعر گفته ام ، شعر خوانده ام

                     من خیال نیستم

                     هستم و هنوز

                                               معتفد به واژه زوال نیستم

          حرف تازه ای به خاطرم نمی رسد

                                                              ورنه لال نیستم

                                   به پایان رسیدیم، اما نکردیم آغاز

                                     فرو ریخت پرها، نکردیم پرواز

                               ببخشای ای روشن عشق بر ما، ببخشای

   "شفیعی کدکنی"

                                آخر تو را پیدا کنم، شیداتر از شیدا کنم

            در عاشقی در بیدلی یکتا و بی همتا کنم

                                     درخاطر خلقی تو را چون شعر خود زیبا کنم

           غوغا کنم، محشر کنم، اهل صفا بر پا کنم

                                                 یک شب چو رویا دلفریب آیم کنار بسترت

              یک شب تو را چون لاله ای خونین و دل تنها کنم

                                               از جام لبهایت شبی نوشم شراب عاشقی

            وآنگه شبی دیگر تو را همبستر غم ها کنم

                                      یک شب بیام بر سرت گل ریزم و مستی کنم

                 یک شب به دشت غم تو را چون لاله صحرا کنم

                                               با بوسه ای عشق آفرین، شیرین کنم کام تو را

                  وآنگه رها سازم تو را یاری دگر پیدا کنم

                                                       با گریه همسازت کنم با ناله دمسازت کنم

                   آخر تورا بی یار و سر، دیوانه و رسوا کنم

                                       چون عاشق زارم شوی، مفتون و بیمارم شوی

                         " در شهر عشق وآنگه تورا مجنون بی لیلا کنم "

                                    در دو چشمش گناه می خندید

                                      بر رخش نور ماه می خندید

                                      در گذرگاه آن لبان خاموش

                                      شعله ای بی پناه می خندید

                                    شرمناک و پر از نیازی گنگ

                                   با نگاهی که رنگ مستی داشت

                                  در دو چشمم نگاه کرد و گفت:

                                "باید از عشق حاصلی بر داشت"

                                  سایه ای روی سایه ای خم شد

                                      در نهان خانه رازپرور شب

                                      نفسی روی گونه ای لغزید

                                  " بوسه ای شعله زد میان دو لب"