قطره قطره اگر چه آب شدیم

 ابر بودیم و آفتاب شدیم

 ساخت ما را همو که می پنداشت

به یکی جرعه اش خراب شدیم

هی مترسک کلاه را بردار

ما کلاغان دگر عقاب شدیم

ما از آن سودن و نیاسودن

سنگ زیرین آسیاب شدیم

گوش کن ما خروش و خشم تو را

 همچنان کوه بازتاب شدیم

اینک این تو که چهره می پوشی

اینک این ما که بی نقاب شدیم

 ما که ای زندگی به خاموشی

هر سوال تو را جواب شدیم

دیگر از جان ما چه می خواهی ؟

 ما که با مرگ بی حساب شدیم

                                 خدایان قدرت بس کنید

كسي را شايد  ...

با تو نيازي باشد

از باور بيهودگي خويش در گذر ...

این همه دست سوی آسمان از بهر چیست ؟

ستاره ای دیگر نیست

هر چه بود خواب مادربزرگ بود برای كودكیم

دست ها را به زمین بیاورید

خدا هم سالهاست كه ساكن زمین شده است...

خنده تلخی نهاده بر لب پر نوش

 غم زده چون ماهتاب آخر پاییز

 دوخته برروی من نگاه غم انگیز

من به خیال گذشته بسته دل و هوش

 ماه درخشنده بود و دریا آرام

 ساحل مرداب در خموشی و ابهام

 شب ز طرب می شکفت چون گل رویا

عکس رخ مه در آبگینه دریا

 چون رخ ساقی که واژگون شده در جام

 
 او به بر من نشسته عابد ومعبود

 دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب

چهره او زیر سایه روشن مهتاب

 لذت اندوه بود و مستی غم بود

 سر به سر دوش من نهاده و دل شاد

 زمزمه می کرد و زلفش از نفس باد

بر لب من می گذشت نرم و هوس خیز

هوش مرا می ربود و سمتی می داد

 مست طرب بود و چون شکوفه سیراب

 
 بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب

 
خنده او جلوه امید و صفا بود

 راحت جان بود عشق بود وفا بود

لذت غم می نشست در دل بی تاب

 دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده تلخی نهاده بر لب پر نوش

آه کز آن خنده آشکار شکفتم

بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم

ناله فرو ماند در پس لب خاموش

 غم زده چون ماهتاب آخر پاییز

 دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست

راحت جان نیست عشق نیست وفا نیست

 دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز

می نگرم در خیال و می شنوم باز

 می رود و می دهد به گوش من آواز

بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم