ناگه غروب کدامین ستاره

ژرفای شب را چنین بیش کرده ست ؟

هشدار ای سایه  ره تیره تر شد

 دیگر نه دست و نه دیوار

 دیگر نه دیوار نه دوست

 دیگر به من تکیه کن ، ای من ، ای دوست

بهار را به نام گل

ستاره را به نام نور

کوه را به نام سنگ

دل شکفته مرا به نام عشق

عشق را به نام درد

مرا به نام کوچکم صدا بزن

با ما گفته بودند:

 (( آن کلام مقدس را

   با شما خواهیم آموخت،

لیکن به خاطر آن

عقوبتی جانفرسای را

تحمل می بایدتان کرد. ))

  عقوبت دشوار را چندان تاب آوردیم       

                                                 آری

               که کلام مقدسمان

                                                 باری

               از خاطر گریخت !

شاملو

خاطرمان باشد:

شاید سال ها بعد، در گذر جاده ها بی تفاوت از کنار هم بگذریم

 و بگوییم :

آن غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود !

                                                  یکی بود ، یکی نبود !

                         تمام قصه ها با بودن یکی و نبودن دیگری آغاز می شوند،

                                              که یکی بود و یکی نبود.

                                        یکی رفته بود و یکی مانده بود،

                                          مانده بود و گریه کرده بود . . . !