وقتی بیدار شدم تمام تنم درد می کرد و می سوخت. چشم هایم را باز کردم و دیدم

 پرستاری کنار تختم ایستاده.

                                           پیش این سنگدلان قدر دل و سنگ یکی است

                        قیل و قال زغن و مرغ خوش آهنگ یکی است

   دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین

                                      چه دل آزارترین شد، چه دل آزارترین ...

                                       زندگی چون قفسی است

      قفسی تنگ پر از تنهایی

                                     و چه خوب است لحظه غفلت آن زندانبان

              بعد از آن هم پرواز . . .

   روح نیز همچون رودخانه و گیاه به نوع دیگری از باران نیاز دارد:

   " امید، ایمان، دلیلی برای زیستن "

   هنگامی که این عوامل به جریان در نیایند، همه چیز در روح می میرد

    و مردم می توانند بگویند:

    " اینجا در این بدن روزی یک انسان وجود داشت "

                                                                      ((پائولو کوئیلو))

 وقتی بچه بودم همیشه برام سوال بود که چرا همه اصرار دارن

  به دوره کودکی خودشون برگردن؟!؟

 همیشه دلم می خواست زودتر بزرگ شم و وارد دنیای آدم بزرگ ها بشم،

  تا کارهایی که اجازه نداشتم رو انجام بدم ...

 روزهای کودکی پر از سرزندگی و نشاط و هیجان بود که در تمام لحظه هاش

  نبض زندگی جریان داشت

 روزهای خوبی که کنار کسانی زندگی می کردیم که اکنون نیستند

 روزهای شادی که خیابون ها ، کوچه ها، خونه ها پر می شد

  از هیاهو و صدای خنده ها

 روزهایی که دنیا برام خیلی خیلی بزرگ بود و تنها نگرانی،

  ترس از گم شدن تو این دنیای به این بزرگی بود

 اون روزها گذشت بزرگ شدیم...

 خیا بون ها ، کوچه ها، خونه ها خالی از هیاهو شدند

 اون نشاط و هیجان از بین رفت. همه دلمرده شدند.

 کوچه های بازی ما  که برامون بزرگ و آشنا بود  الان به قدری نا آشنا و تنگ هستند

  که برای عبور دو رهگذر از کنار هم جایی ندارند.

 همه ما بچه های دیروز دنیاهامون رو از هم جدا کردیم،

  دیوار دلامون رو از تنهایی ساختیم  و غریبه شدن با هم رو واسه خودمون عادت کردیم

 الان همه از هم دوریم و بی تفاوت از کنار هم عبور می کنیم،

 نگاه های گرم و دوستانه دیروزمون رو  به  نگاه های سرد امروز  تبدیل کردیم

 دردهای امروز دوستان دیروز را تماشا می کنیم و بدون ذره ای دلسوزی از کنار آن ها

  می گذریم

                         " روز گار غریبی است نازنین "

                               گذشت و می گذره

  اما کاش واسه بیرون اومدن از دنیای کودکی ام عجله نمی کردم

  چه دیر فهمیدم که دنیای آدم بزرگ ها رو دوست ندارم

نوشته شده توسط خودم

                              پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود،

                                         به ماهی می گفت :

                         سقف قفست شکسته، چرا پرواز نمی کنی !!!

پرویز شاپور

                                         امتحان  ریشه  است

                                 ریشه  هم  هرگز  اسیر  باد  نیست

                  جهان است شادان به پندار نیک

                                 ز پندار نیک است گفتار نیک

                                           چو پندار و گفتار تو نیک شد

                                                           نیاید ز تو غیر کردار نیک

                                   به پایان رسیدیم، اما نکردیم آغاز

                                     فرو ریخت پرها، نکردیم پرواز

                               ببخشای ای روشن عشق بر ما، ببخشای

   "شفیعی کدکنی"

حالا بخونید و بگید نظرشما چیه؟

.................................................................................................................................

                        انسان تا زمانی که ایستاده است قابل احترامه

                ولی همین که به زانو در بیاد دیگه کسی بهش احترام نمیذاره

....................................................................................................................................

                                              عدالتی وجود نداره !

                                               می دونی واسه چی؟

                واسه اینکه تا قبل از بودن آدم هیچ چیز ممنوعی وجود نداشت

                         اما همین که آدم آفریده شد همون میوه که حلال بود،

                                               میوه ممنوعه شد

                                  و مجازات خوردن اون میوه ممنوعه

                   هزاران قرن کشت و کشتار، خونریزی و بی حرمتی و تمام این

                                               وحشی گری ها شد...

                             اما تحمل درد جدایی براشون آسونتره

                       چون عشقشون آروم  آروم  آروم  ترکشون میکنه

                                آخر تو را پیدا کنم، شیداتر از شیدا کنم

            در عاشقی در بیدلی یکتا و بی همتا کنم

                                     درخاطر خلقی تو را چون شعر خود زیبا کنم

           غوغا کنم، محشر کنم، اهل صفا بر پا کنم

                                                 یک شب چو رویا دلفریب آیم کنار بسترت

              یک شب تو را چون لاله ای خونین و دل تنها کنم

                                               از جام لبهایت شبی نوشم شراب عاشقی

            وآنگه شبی دیگر تو را همبستر غم ها کنم

                                      یک شب بیام بر سرت گل ریزم و مستی کنم

                 یک شب به دشت غم تو را چون لاله صحرا کنم

                                               با بوسه ای عشق آفرین، شیرین کنم کام تو را

                  وآنگه رها سازم تو را یاری دگر پیدا کنم

                                                       با گریه همسازت کنم با ناله دمسازت کنم

                   آخر تورا بی یار و سر، دیوانه و رسوا کنم

                                       چون عاشق زارم شوی، مفتون و بیمارم شوی

                         " در شهر عشق وآنگه تورا مجنون بی لیلا کنم "